Dizzy.

Lieve allemaal,

Net terug van vakantie en France..
Heeft me goed gedaan denk ik ;)
Niet dat we superveel gedaan hebben.. beetje lezen, computeren, tennissen, zumba'en, leren en 1 dag gewinkeld.
Maar tijdens die dagen durfde ik meer, ik durfde te relaxen zonder een schuldgevoel, ik durfde brioche te eten van de bakker, ik durfde in Aix en Provence die lekkere frambozenmoes te eten en er ook eentje mee te nemen voor thuis.
Alles goed, toch?
Maar het rare was, dat ik me wel onzeker voelde over mijn uiterlijk. Een groot struikelblok, I know. Dan zie je weer iemand en denk je: 'oh, dat meisje is mooier dan mij. Balen!' En ja dan lees je in tijdschriften dat je tevreden over jezelf moet zijn en je niet moet vergelijken met anderen, maar toch lukt dat niet altijd.
En weer een omslag want vandaag ben ik dan weer wel redelijk tevreden. Vermoeiend ben ik hé ;)

Oh, qua gewicht ben ik erg goed bezig (al zeg ik het zelf) vorige week was ik 6 ons (of 4?) aangekomen en zat ik op een gewicht van 61 kg. en deze week precies hetzelfde gebleven.

Tot zover mijn korte berichtje, veel onzekerheid nog steeds maar meer moed.

Liefs, Felicia

Up and down..

Lieve allemaal,

Ik moet helaas mededelen dat ik de laatste tijd nogal mijn ups en downs heb gehad.

En ik denk dat ik ook weet waarom. Het probleem met mij is dat ik door hele kleine dingetjes snel ontzettend onzeker kan worden. Als mijn haar bijvoorbeeld niet goed zit, ben ik somber en voel ik me lelijk. Slaat nergens op, je sais. Maar wat kan ik eraan doen? Net zoals vandaag; ik loop door de gang, komen er twee jongens van de andere kant, de een pakt de ander bij zijn arm en nét als ik voorbij loop duwt hij hem tegen me aan > hup - ik tegen de kluis aan gesmeten (met publiek). Waarom doet iemand dat? vraag ik me dan af. En tja, mijn eerste gedachte is dan.. als ik mooier of leuker was geweest was het nóóit gebeurt. En dit soort dingen gebeuren wel vaker. Ben ik zo afzichtelijk?

Maar van een complimentje van een onverwacht persoon of van die lieve verstandelijke gehandicapten die gemeentewerk doen (ik kan even niet op de naam komen) die dan 'hoi' zeggen als ik naar school fiets, heeft weer een positief effect.

We kunnen denk ik concluderen dat ik onzeker ben en dat misschien ook uitstraal. Of als ik éindelijk wat zelfvertrouwen heb gevonden, die heel gemakkelijk de grond in geboord kan worden. Fijn! heb ik weer!

Pff. heavy hé?
Mijn gewicht is met vallen en opstaan (wanneer niet?).
Ik ben 2 weken geleden opééns 4 ons afgevallen. De reden was waarschijnlijk dat ik die zaterdag uit ben geweest. Dat is nog zoiets he. Als ik maar een paar uur uitga kan ik ervan uitgaan dat ik afgevallen ben. Vreemd.
Afgelopen week ben ik trouwens niets veranderd.
Maar ik doe weer heel erg mijn best nu hoor!

Die hele buik-obsessie is trouwens geleidelijk aan, aan het verdwijnen. Ik heb nog weleens zo'n moment van; 'moet dat nou?', maar de rest van de tijd ben ik erg tevreden. Helaas is die onzekerheid nu overgegaan op andere delen van mezelf (uiterlijk en innerlijk) en hebben zich helaas gevermenigvuldigd.

Verder ben ik erg druk met school. Maar ik probeer wel wat meer rust erin te vinden. Aan het begin van het schooljaar had ik nog weleens nachten leren tot half 1, maar nu probeer ik steeds vaker tegen mezelf te zeggen dat het wel goed komt.
Wat wel handig zou zijn is meer tijd per week. Veel tijd om ergens bij stil te staan heb ik niet.

Ik hoop dat ik de volgende de keer kan trakteren met leuk nieuws.

Liefs, Felicia